“คุณยูกิคะ...ริวไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมคะ?” ฉันถามหลังจากซีโร่รีบเร่งออกไป

“ครับ ไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ก็อย่างที่บอก อย่าให้ขยับตัวมากนัก” เขาพูดเสียงเรียบ

“ขอบคุณค่ะ ให้เดินไปส่งไหมคะคุณยูกิ?” ฉันถามอย่างเกรงๆ

ก็ดูคุณยูกิสิ ทั้งครึม แถมยังดูเย็นชาเป็นที่สุด จะพูดด้วยแต่ละที เล่นซะเกรงไปหมดเลย T^T

“ไม่เป็นไรครับ เรียกผม ยู ก็ได้ ถ้าคุณแซฟไฟร์ไม่รังเกียจ” เขาพูดเสียงเรียบอีกครั้ง

“ค่ะ คุณยู” ฉันพูดพร้อมยิ้มจางๆ

คุณยูเดินออกไปอีกคน ไซโตะก็ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...เข้าไปดูริวหน่อยดีกว่า...

ฉันเดินเข้าเป็นเห็นผู้ชายที่ฉันได้รับมอบหมายให้ปกป้องนอนเปลือยท่อนบน โดยมีผ้าพันแผลพันรอบหน้าท้องของเขา บริเวณเหนือสะโพกข้างซ้ายมีเลือดสีแดงซึมออกมา...

ฉันเดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า แล้วลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงคนบุคคลตรงหน้า

“เจ็บมากหรือเปล่า?” ฉันถามเบาๆโดยไม่ต้องการคำตอบ

มือบางลูบบริเวณผ้าที่พันเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือมากุมมือเขาไว้

“ขอโทษนะ ที่ทำให้เป็นแบบนี้...ฉัน...ฉันน่ะ...ฮึก...ฉัน...”

ทำไมมันถึงได้อึดอัดแบบนี่นะ...อยากจะพูดว่า ฉันน่ะ...ไม่มีความสามารถมากพอจะปกป้องนายตามหน้าที่ได้...แต่ทำไมถึงพูดไม่ออก แล้วน้ำใสๆที่ไหลออกมาอยู่นี่อีก ทำไมถึงไหลออกมาได้มากมายขนาดนี่

“ริว...ฉันขอโทษ...” เสียงของฉันออกมาอย่างแผ่วเบา

ดวงตาสีเขียวปรือขึ้นก่อนจะจ้องเข้ามาในดวงตาสีดำที่เปรอะไปด้วยน้ำตาของฉัน

“ร้องไห้ทำไมแซฟไฟร์?” เสียงของเขาแหบกร่าน

ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ พร้อมเอามือปาดน้ำตาที่ต้องไหลออกมามากมาย

“อย่าร้องไห้สิแซฟไฟร์...” เขาพูดพร้อมยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาให้ฉัน

“ฉัน...ทำหน้าที่ของฉันไม่ดีพอ...นายจ้างคนอื่นเถอะ...ฉันคงทำไม่ได้ดีไปกว่านี้...” ฉันพูดเสียงขาดๆ

เขาส่ายหัวเบาๆ พร้อมลูบหัวและยิ้มให้ฉัน

ตึก......ตัก.....ตึก...ตัก...ตึก..ตัก ตึกตัก ตึกตัก

“แซฟไฟร์?”

“อะ...เอ่อ...เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้นะ” ฉันพูดแล้วรีบลุกออกจากตรงนั้นทันที

นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย...ทำไมหัวใจเราถึงเต้นแรงได้ขนาดนี่นะ...เฮ้อ...เพ้อใหญ่แล้วแซฟไฟร์!

ฉันคิดแล้วสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป

ฉันตรงไปเอาน้ำจากห้องครัวแล้วกลับมายังห้องของริว แต่เขาก็หลับไปเสียแล้ว

“อ่าว...หลับไปซะแล้วหรอเนี่ย...” ฉันพูดกับตัวเองแล้วยิ้ม

ตอนเขาหลับนี่ดูน่ารักจัง ผมสีแดงๆที่ปกลง ช่วยขับผมขาวละเอียดของเขาได้เป็นอย่างดี แล้วยังขนตาที่เป็นแพรยาวนั่นก็ยาวซะจนผู้หญิงบางคนยังอิจฉา ปากที่กำลังได้รูปสีชมพูอ่อนๆธรรมชาติที่ปิดอยู่นั่นก็น่ารักซะเหลือเกิน

ทำไมตอนนี้ฉันรู้สึกว่า...ง่วงจังเลย...

 

00:00

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือของฉันซึ่งตอนนี้โชว์เวลาเด่งหราว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

นี่มันดึกขนาดนี่แล้วหรอเนี่ย? ฉันเผลอหลับไปได้ไงตั้งนาน แย่จังเลยเรา

ฉันมองไปยังคนตรงหน้าที่ยังคงหลับอยู่...ทำไมถึงไม่ห่มผ่าห่มนะ?

เดี๋ยวสิ! ก่อนหน้านี่ฉันไม่ได้ห่มผ้านิ?! งั้นก็แสดงว่า... =////=

ไม่เอาน่า แซฟไฟร์! ฉันสะบัดหน้าไปมาอีกครั้ง แต่ความรู้สึกร้อนที่หน้ายังคงอยู่

ฉันหยิบผ้าห่มไปห่มให้เขา แต่ขณะที่ฉันโน้มตัวลงไปห่มผ้านั้นเอง...

จุ๊บ~ O.O!!!!

ไอ้ตาบ้าริว มาหอมแก้มฉานนนนนนน~!!! แถมยังกอดฉันไว้ด้วยอะ =///=

“ทำอะไรของนายน่ะ ปล่อยฉันนะ” ฉันบิดตัวไปมาเบาๆ เกรงว่าแผลเขาจะอักเสบและเปิดอีก

“ก็ขอกอดหน่อยไม่ได้หรอ?”

“ไม่ได้! ปล่อยฉันนะ!”

“ฉันว่า...ฉันชอบเธอ”

!!!

“ฉันมีแฟนอยู่แล้ว ปล่อยฉันนะ” ฉันดิ้นแรงขึ้นไปอีก

ทำไมตอนนี้ฉันต้องรู้สึกหน้าร้อนๆด้วยนะ!

“แต่ฉันชอบเธอ”

“นะ...นายโกหก ฉันไม่ใช่ ฮิเมจิ! ปล่อยฉัน!”

เขาปล่อย...เขาปล่อยฉันอย่างง่ายดายเพียงเพราะฉันบอกว่าฉันไม่ใช่ฮิเมจิงั้นหรอ?

“นั่นสินะ...เธอไม่ใช่...ขอโทษนะ...” พูดจบเขาก็หันหลังให้ฉัน

นี่มันอะไรกัน?! ทำไมตอนนี้ฉันต้องรู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบอัดที่หัวใจด้วยนะ...ขอบตาก็เริ่มร้อน...

นี่ฉันเป็นอะไรไป?! ตั้งสติสิแซฟไฟร์! ฉันค่อยๆนึกเรื่องวันนี้ทั้งวันแล้วฉันก็รู้สึกว่าวันนี้เราไม่เหมือนเดิม...

กิริยาของเขา คำพูดของเขา น้ำเสียงของเขา...

และ ความรู้สึกของฉัน...มันกำลังเปลี่ยนแปลง...

ไม่น่า! แซฟไฟร์! เขาก็แค่กำลังเบลอเพราะยา ส่วนฉันเองก็คงกำลังง่วงจนเบลอไป มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งนั้นแหละ! ตั้งสติดีๆ แล้วรับรู้ความจริงได้แล้ว!!

Comment

Comment:

Tweet