[Niyay]ตอนที่ 12 บุคคลปริศนา?

posted on 25 Nov 2010 20:49 by little-goldfish in Niyay

ขณะที่ฉันกำลังนั่งคิดอะไรเพลินอยู่ในสวนหน้าบ้านของริว อยู่ๆก็มีชายวัยกลางคนนึงเดินเข้ามาหาฉัน

“สวัสดีจ๊ะ หนูใช่ไหมที่มาเป็นบอดี้การ์ดให้ริวน่ะ?” ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ค่ะ...คุณอา...คือใครหรอคะ?” ฉันถาม

“อ่อ...อาชื่อ ฮิเดกิ เป็นอาของริวน่ะ ได้ยินว่าริวป่วยเลยมาเยี่ยมสักหน่อย” คุณอาว่าพร้อมคลี่ยิ้มบางๆ

“ค่ะ...พอดีว่าริวโดนแทงน่ะค่ะ...มันเป็นความผิดของหนูเอง” ฉันพูดพร้อมก้มหน้าอย่าเศร้าหมอง

“อะไรมันจะเกิดมันก็เกิดนะ อย่าโทษตัวเองเลย...ว่าแต่หนูชื่ออะไรละ?” เขาพูดอย่างใจดี

“แซฟไฟร์ค่ะ คุณอาเชิญข้างในก่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวหนูไปตามริวให้” ฉันว่าพร้อมนำทางคุณอาเข้าบ้าน

“เดี๋ยวอาเข้าไปคุยกับเจ้าริวในห้องดีกว่านะ หนูรออยู่ข้างนอกก็ได้” เขายิ้มอีกครั้ง

“เอ่อ...”

ถึงคุณอาจะดูเป็นคนใจดีไม่มีพิษมีภัยอะไรแต่ใครจะรู้ละว่าปลอมตัวมาหรือเปล่า

“ถ้าหนูกังวลจะตามเข้าไปก็ได้นะ” คุณอาพูดอย่างรู้ทัน

“ค่ะ...”

 

ห้องของริว

“สวัดดีครับ คุณอาฮิเด” ริวกล่าวขึ้นเหมือนเห็นคุณอาเดินเข้ามาให้ห้อง

“เป็นยังไงบ้างละเรา?” คุณอาถามพร้อมเดินไปนั่งข้างเตียง

“ก็ดีขึ้นมากแล้วครับ” ริวตอบแล้วยิ้มเจือนๆ

“ก็มีคนดูแลดีนี่เนอะ” คุณอาพูดขึ้นพร้อมเหล่มาทางฉัน

“เอ่อ...ไม่ใช่หรอกค่ะ เพราะคุณหมอยูรักษาดีมากกว่า” ฉันพูดแย้ง

คุณอายิ้มให้ฉันน้อยๆก่อนจะหันไปถามริว

“ว่าไงละ นาคามูละ ริว?” คุณอาพูดพร้อมยิ้มขำๆ

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ คุณอาฮิเด มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ ถึงได้มาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง?” ริวถามขึ้น

“ก็มีนิดหน่อยน่ะ” คุณอาพูดแล้วนั่งในท่าที่สบาย

“เอ่อ...งั้นหนูออกไปรอข้างนอกดีกว่านะคะ” ฉันพูดพร้อมเดินออกไป

 

ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยกับคุณอาคนนั้นจังเลย...เหมือนเคยเจอ...เคยรู้จัก...แต่ไม่ยักจะนึกออกแฮะ

เราคงไม่เคยรู้จักเขาหรอกมั้ง...อาจจะเป็นเพราะเขาเป็นกันเองกับเราละมั้งถึงได้รู้สึกแบบนี้...

 

ไม่นานนักคุณอาฮิเดกิก็เดินออกมาจากห้องของริว เขาส่งยิ้มให้ฉันอย่างตอนแรกที่เจอกัน

“คงจะงานหนักน่าดูเลยนะ” เขาว่า

“ก็นิดหน่อยน่ะค่ะ” ตอบแล้วยิ้มกลับ

“น้องชายหนูเป็นยังไงบ้างละ? สบายดีใช่ไหม?” คุณอาฮิเดกิถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ค่ะ ลูบี้สบายดีค่ะ” ฉันตอบแต่ในใจยังสงสัย

เขารู้ได้ยังไงว่าฉันมีน้องชาย?

“คงจะลำบากมากสินะ ที่ต้องอยู่กันเอง...” คุณอาสลดไปเล็กน้อยแต่ก็กลับมายิ้มอีกครั้ง

“ไม่ลำบากเท่าไหร่หรอกค่ะ”

มันทำให้ฉันสงสัยเข้าไปอีก เขารู้เรื่องครอบครัวของฉันมาก มากซะจะน่าสงสัย...

และเหมือนว่าเขาจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดมากเกินไปแล้วเขาจึงตัดบทขึ้นมา

“เอ่อ...อาของโทษที ยังไงอยู่ที่นี่ก็รักษาตัวดีๆนะ แล้วก็ฝากเจ้าริวด้วย”

“ค่ะ มันเป็นหน้าที่ของหนูอยู่แล้วที่ต้องดูแลริว” ฉันตอบพร้อมยิ้มจางๆให้คุณอาฮิเดกิ

“วันนี้ฉันจะค้างที่นี่สักคืน ยังไงก็ช่วยบอกไซโตะให้ด้วยนะ” เขายิ้มด้วยรอยยิ้มอบอุ่นให้อีกครั้ง

ไม่ใช่แค่รอยยิ้ม แต่แววตาของเขาก็ดูอบอุ่นเช่นกัน

แววตาของคุณอาฮิเดกิ ที่มองมา ฉันสัมพัธได้ถึง ความห่วงใย และ ความอบอุ่น

นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ฉันไม่ได้รับรอยยิ้มแบบนี้จากใคร?

“หนูเป็นอะไรหรือเปล่า?” เขาถามขึ้น

“เอ่อ...เปล่าค่ะไม่เป็นอะไร” ฉันยิ้มให้เขา

คุณอาเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน แล้วลูบหัวฉันเบาๆ ซึ้งนั้นก็ทำให้ความอ่อนแอของฉันที่เก็บไว้มานานพังทลายลงอย่างง่ายดาย...

“ฮึก...ฮือ...” ฉันพยายามเก็บเสียงสะอื้นไห้ไม่ให้เล็ดรอดออกมาจากริ้มฝีปากบาง

ทำไมพ่อกับแม่ต้องทิ้งเราไปด้วย?

ทำไมท่านถึงไม่เคยมาหา ไม่เคยมาดูแล?

ท่านทิ้งให้เราสองคนพี่น้องอยู้กันตามลำพังได้ยังไง?

ท่านไม่เป็นห่วงเราทั้งคู่บ้างหรอ?

คำถามมากมายพลั่งพลูเข้ามาในหัวสมองของฉัน ซึ้งนั้นก็ทำให้ฉันสะอื้นหนักขึ้นจนคนตัวใหญ่ตรงหน้าต้องโอบกอดเพื่อปลอบโยนฉัน

“อย่าร้องไห้เลยนะ” เขาพูดพร้อมลูบหัว

“หนูอยากเจอพ่อแม่ของหนูจัง...” ฉันพูดขึ้นเบาๆ

“สักวันหนูจะได้เจอพวกเขา...” คุณอาฮิเดกิตอบอย่างกระซิบ

 

เวลาผ่านไปนานกว่าฉันจะหยุดร้องไห้...

ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไม คุณอาฮิเดกิถึงได้ทำให้ความอ่อนแอที่ฉันปกปิดมาได้ตั้งนานพังทลายลงไปอย่างง่ายดาย

อาจจะเป็นเพราะความอบอุ่นที่ได้รับจากเขา ถึงทำให้ฉันนึกถึงผู้ให้กำเนิดทั้งสองของฉัน

ความอบอุ่นที่ฉันขาดหาย ถูกเติมด้วยความอบอุ่นจากคนตรงหน้า

ถ้าเขาเป็นพ่อของฉันก็คงจะดีไม่น้อย คนอ่อนโยน อบอุ่น อย่างคุณอาฮิเดกิ ของจะไม่ปล่อยให้ฉันและลูบี้ต้องใช้ชีวิตตามลำพัง เขาคงจะดูแลเราเป็นอย่างดี และ มอบความรัก ความอบอุ่น ให้เราสองคนพี่น้อง

แต่...เขาไม่ใช่พ่อของเรา และเขาก็ไม่มีทางเป็นพ่อของฉันได้...

ฉันดั้นตัวเองออกจากอ้อมอกของชายวัยกลางตรงหน้า ยิ้มให้เขาเพื่อเป็นการบอกว่า ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว

“ขอบคุณค่ะ หนูดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ ที่ให้ในสิ่งที่หนูไม่เคยได้รับ...”

Comment

Comment:

Tweet