[Niyay]ตอนที่ 14 กุญแจดอกที่ 1

posted on 25 Nov 2010 20:51 by little-goldfish in Niyay

เวลา 23:00

“แซฟไฟร์”

“หือ...มีอะไรหรอ?” ฉันถามนายริวหลังจากที่เขาเรียกฉัน

“เปล่าหรอกไม่มีอะไร งานของเธอเสร็จหรือยังละ?” เขาถามขึ้น

“ถ้างานเกี่ยวกันคุณ ซี น่ะ เสร็จไปตั้งแต่ 2 – 3 วันก่อนแล้ว แต่ตอนนี้กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องของนายอยู่”

ฉันตอบเขาแต่สายตายังจ้องอยู่ในจอโน๊ตบุ๊ค ไล่สายตาอ่านเรื่องเกี่ยวกับ 10 กุญแจไขสมบัติของคุณคานาดะ

“เรื่องของฉัน? แล้วเธอจะหามันทำไมละ? ถามฉันก็ได้นิ?” เขาว่า

หลังจากที่คุณ ฮิเดกิ กลับไปนายริวนี่ก็แปลกไปด้วย ไม่ขี้โวยวาย ชอบว่าร้ายคนอื่นเหมือนเมื่อก่อน แล้วเขายังดูเอาใจใส่คนรอบๆข้างมากขึ้นด้วย ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าคุณ ฮิเดกิ คุยอะไรกับเขา แต่ฉันว่า มันก็เป็นผลดีนะ ^^

“ยัยบ้าแซฟไฟร์! ทำไมเธอไม่ตอบฉัน?!” เขาเริ่มโวย

โอเค ฉันขอถอนคำพูด เขายังขี้โวยวายเหมือนเดิม แต่ก็ยังแตกต่างจากเมื่อก่อนอยู่ดีละนะ

“พอดีฉันคิดอะไรอยู่น่ะ นายว่าไงนะ?”

“ฉันบอกว่าเธอจะหาเรื่องของฉันทำไม ทำไมไม่ถามฉันเอาเลยละ” เขาพูดซ้ำ

“ก็ฉันหาเรื่องกุญแจเพื่อจะมาจัดการเรื่องของนายนิ แล้วพูดอย่างกับนายรู้เรื่องมากนักแหละ ฉันคิดว่านายคงไม่ได้รู้ดีไปกว่าคุณซีหรอก” ฉันว่า

“งั้นเธอก็ถามฉันมาสิ ฉันจะได้ตอบ ถ้าฉันตอบไม่ได้ฉันจะให้เธอหาต่อ” เขาว่า

“โอเค ฉันอยากรู้ว่า ใครเป็นคนถือกุญแจบ้าง แล้วแต่ละอันมีรูปร่างยังไง”

“เอ่อ...ฉัน...” เขาทำอ่ำอึ้ง อยู่นาน

“สรุปก็คือนายไม่รู้” ฉันพูดตัดบท

“ใช่ ฉันไม่รู้ และไม่มีใครรู้นอกจากผู้ถือกุญแจนั้นๆ ฉะนั้นเธอก็ไม่ต้องคิดเลยว่าจะหาเจอในอินเตอร์เน็ต”

“แล้วจะให้ฉันทำยังไง...ฉันอยากจะรวบรวมกุญแจทั้งหมดแล้วเอาไปไว้ในที่ปลอดภัย” เขาพูดเบาๆ

“ไม่มีที่ไหนปลอดภัยทั้งนั้นแหละ แซฟไฟร์ มนุษย์เรามาพร้อมกับความโลภ...ถึงเธอจะเอามันไปเก็บรักษาไว้ได้ ก็ต้องมีคนที่พยายามเอามันออกมาอีกอยู่ดี” ริวพูดแล้วเหม่อมองออกไปไกล

“แต่อย่างน้อย...ก็ไม่ต้องมาแย่งชิง แล้วฆ่ากันแบบนี้” ฉันพูดแล้วมองในตาเขาแต่เขากลับส่ายหน้าแล้วพูดต่อ

“ถึงเธอจะเอาไปไว้ใน World National Museum ก็จะมีคนตามเข้าไปขโมยมันออกมา แล้วสุดท้ายก็ต้องจบด้วยการฆ่าพวกยาม จริงไหม?”

“แต่อย่างน้อยนายและเพื่อนๆของนายก็ไม่ต้องเป็นอันตราย” ฉันพูดกับตัวเอง แต่เขากลับได้ยิน

“ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ห่วงตัวเองเถอะ เธอไม่ได้นอนมา 2 วันแล้วนะ” เขาว่าพร้อมเดินจากไป

โอ้ย! ทำไมหลังจากวันนั้นเขาถึงกลายเป็นคนอบอุ่นขึ้นมาได้นะ =///=

 

2 วันที่ผ่านมา มีแก๊งต่างๆเข้ามาพยายามจะแย่งชิงกุญแจอยู่หลายครั้ง ทั้งกลางวัน และ กลางคืน จนฉันไม่เป็นอันหลับอันนอน และวันนี้ฉันก็คงจะไม่ได้นอนอีกเช่นกัน เพราะฉันคงต้องนั่งเฝ้านายริวตอนกลางคืน ส่วนตอนกลางวันฉันก็ได้เบาใจไปหน่อยเพราะคุณ ฮิเดกิ ส่งคนมาช่วยคุ้มกันรอบๆแล้ว

 

ฉันปิดโน๊ตบุ๊คลง พร้อมเดินไปนั่งในห้องโถ่งใกล้ห้องนอนของอีตาริว พร้อมอาวุธครบครัน

อยู่เฉยๆรอให้พวกมันเข้ามาแบบนี้แย่ชะมัด อยากจะไปจัดการพวกมันให้หมดให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ทำยังไงได้ละ ก็ถูกสั่งให้มาทำหน้าที่นี้นิน่า เฮ้อ...

“แซฟไฟร์” ริวโผล่หน้าออกมาจากห้องแล้วร้องเรียก

“ยังไม่นอนอีกหรอไง”

“เข้ามานี่สิ” เขาว่าพลางเดินมาฉุดแขนฉันเข้าไปในห้อง

พอเข้ามาในห้องเขาก็ทำการปิดประตูแล้วล็อคทันที

“นี่อีตาบ้าริว นายจะทำอะไรน่ะ?!” ฉันพูดอย่างตกใจ

“ไม่ได้ทำไรเธอหรอกน่า แค่มีอะไรจะให้ดู” เขาพูดแล้วเดินหายเข้าไปอีกส่วนของห้องนอนเขา

“อะไรหรอ?” ฉันถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไม่นานเขาก็เดินออกมาพร้อมกับ ไม้เท้าสีดำๆ รูปร่างไม่เหมือนกับไม้เท้าที่พวกคนชราใช้ช่วยในการทรงตัว ตรงปลายบางแล้วยังเป็นคดไปมา ส่วนตรงหัวเป็นลูกแก้วใส ดูๆแล้ว ยังกับไม้คทาที่พวกจอมเวทย์ในหนังแฟนตาซีใช้ตอนร่ายเวทย์เลย

“นี่คือ 1 ใน 10 กุญแจไขสมบัติ ไม้เท้านี่ถูกส่งจากพ่อของฉันมาให้ฉัน” เขาพูด

“นี่หรอ กุญแจ?” ฉันพูดอย่างอึ้งๆ

ก็ใครจะรู้ละว่าคนพวกนั้นเรียกของแบบนี้ว่ากุญแจน่ะ ดูยังไงก็ไม่เหมือนกุญแจสักนิด

“ก็มันเอาไว้ใช้เปิดสมบัตินิ คนพวกนั้นก็เลยเรียกกุญแจ อ่อ...แล้วของแต่ละคนก็มีรูปร่างหน้าตาไม่เหมือนกันด้วยนะ”

“นายหมายความว่า มีไม้เท้าแบบนี้อีก 9 อันงั้นหรอ?” ฉันถามอย่างสงสัย

“ไม่ใช่แบบนั้น! ของแต่ละชิ้นจะเป็นโคละอย่างกัน และมีรูปร่างไม่เหมือนกัน แต่จะมีเพียงจุดเดียวที่เหมือนกัน ซึ่งยังไม่มีใครรู้ว่าจุดนั้นคืออะไร ขนาดฉันเอาของฉัน ซี ยู ฮานะจัง แล้วก็ ยัยริน มาเทียบกันแล้ว ยังไม่รู้เลยว่ามันเหมือนกันตรงไหน” เขาพูดจบก็ยักไหล่

“แสดงว่านายเห็นกุญแจทั้ง 5 ดอกแล้วใช่ไหม? นายก็ต้องรู้สิ ว่ามันคืออะไร หน้าตาเป็นยังไง”

“ก็รู้ ไว้ถ้าเธออยากเห็นจะลองบอกให้พวกนั้นเอามาให้ดูก็แล้วกัน” เขาว่า

“จะดีหรอ? ถ้าต้องเอาออกมา มันจะเสี่ยงไปไหม? เอ่อ...ส่วนนายรีบๆเอาของนายไปเก็บเถอะ เดี๋ยวเกิดมีใครบุกเข้ามาจะแย่เอา” ฉันพูดอย่างเป็นกังวล

“โอเค งั้นรอฉันแปบนึงนะ” เขาหายเข้าไปอีกรอบ

ตึก...ตึก...ตึก...ตึก...

มีเสียงไม่ชอบมาพากลแล้วยังไงละ ฉันคงต้องออกไปดูหน่อยซะแล้ว...

ฉันเปิดประตูห้องนายริวออกไปและเมื่อฉันเห็นคนตรงหน้า...

“นายมาได้ยังไง!!!!”

Comment

Comment:

Tweet