[Niyay]ตอนที่ 15 นายมาได้ยังไง?!

posted on 25 Nov 2010 20:52 by little-goldfish in Niyay

“ฟรีส!!” ฉันเรียกชื่อคนรักของฉันก่อนจะวิ่งเข้าไปสวมกอด

เขายิ้มให้ฉันพร้อมลูบหัวฉันเบาๆ

“เหนื่อยไหมแซฟไฟร์?” เขาถามขึ้น

“เหนื่อยสิ” ฉันผลักเขาออกแล้วตอบพร้อมรอยยิ้ม

“ก็น่าจะเหนื่อยอยู่หรอก...ก็ไม่ได้นอนตั้งหลายคืนนิ” เขาว่าพร้อทยืนมือมาขยี้หัวฉัน

ไม่ได้นอนตั้งหลายคืน?? ฟรีสรู้ได้ยังไง? ฉันจำได้ว่าตั้งแต่ฟรีสกลับไปฉันไม่ได้ติดต่อเขาเลยนิ?

“นายรู้ได้ยังไง?” ฉันถามอย่างเกรงๆ

“แล้วทำไมฉันจะไม่รู้เรื่องของเธอละหือ? ที่รัก” เขาเดินเข้ามาใกล้

แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้ฉันถอย

“ทำไมถึงเดินหนีฉันละแซฟไฟร์ เธอไม่รักฉันแล้วหรอ?” เขาถามหน้าจ๋อยๆ

“ฟรีส...คือฉัน...ฉันยังรักนายนะ...แต่...” ฉันไม่รู้จะพูดยังไง

ยิ่งฟรีสเดินเข้ามาใกล้ อะไรบางอย่างในตัวฉันบอกให้ฉันถอยห่างผู้ชายคนนี้

“แต่อะไรหรอแซฟไฟร์?” เขายังคงเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

“แต่...”

ในที่สุดร่างของฉันก็ปะทะเข้ากำลังกำยำข้างหลัง ร่างสูงโอบเอวฉันไว้แน่นแล้วตอบคำถามแทนฉัน

“แต่ตอนนี้แซฟไฟร์รักฉันมากกว่าน่ะสิ”

“ริว!! มันไม่ใช่นะฟรีส!” ฉันพูดพร้อมดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของริว

“แซฟไฟร์...ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้ละ? เธอบอกฉันมาสิแซฟไฟร์ว่าเธอไม่ได้รักนายนาคามูละ” ฟรีสพูดด้วยเสียงเศร้า

“ฉัน...ฉัน...”

โอ้ยย...นี่มันอะไรกัน ทำไมฉันถึงพูดไม่ออกมาซะอย่างนั้น พูดออกไปสิยัยแซฟไฟร์!

“บอกฉันสิ...” เขาย้ำอีกครั้ง

“แซฟไฟร์” นายริวเรียกชื่อฉันแล้วกำชับอ้อมกอด

“ฉัน...ฉันไม่ได้รักนาย ริว...” ฉันพูดพร้อมผลักคนตรงหน้าออกแล้วเดินไปหาฟรีส

แต่อะไรบางอย่างบอกว่าฉันไม่สมควรจะเดินไป...

“อย่าไปนะแซฟไฟร์ เธอต้องเชื่อฉัน” ริวว่าด้วยเสียงจริงจัง

“แซฟไฟร์ ถ้าเธอรักฉัน ได้โปรดมากับฉันเถอะ” ฟรีสพูดด้วยเสียงอ้อนวอน

ฉันไม่รู้ฉันควรจะทำยังไงดี...ความรู้สึก...สัญชาตญาณ...มันบอกให้ฉันอยู่ให้ห่างคนรักของฉัน ส่วนหัวใจของฉันในตอนนี้มันช่างลังเล...ไม่รู้จะไปหาใครดี...

“ฟรีส...ฉันขอโทษ...ฉันรักนาย แต่...ฉันไปกับนายไม่ได้” ฉันพูดพร้อมเดินถอยให้ห่างจากฟรีสอีก

“ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้แซฟไฟร์...” ฟรีสพูดอย่างผิดหวัง

“ฟรีส...” ฉันกำลังจะใจอ่อนเดินเข้าไปหาฟรีส แต่นายริวก็ฉุดฉันเอาไว้

ฉันรู้สึกว่า...ฟรีสคนนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับฉันยังไงไม่รู้ หรือบางทีฉันอาจจะแค่คิดไปเอง...

“ให้ฉันได้คุยกับเขาสองคนได้ไหม?” ฉันหันไปถามริว

“มันจะดีหรอแซฟไฟร์..?” เขาถามอย่างเป็นกังวล

ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบแล้วผลักออกจากริวทันที ริวก็ทำได้แค่เพียงยืนดูอยู่ห่างๆ

และเมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้ตัวฟรีส ความรู้สึกเย็นวาบที่หลังก็ก่อตัวขึ้น แต่ฉันก็ยังคงแข็งใจเดินเข้าไปใกล้เขา

กลัวอะไรแซฟไฟร์...ผู้ชายคนนี้คือคนรักของเธอนะ ทำไมจะต้องกลัว? เมื่อก่อนกอดกันใกล้ชิดกันไม่เห็นจะกลัวเลย? เกิดอะไรขึ้นกับเรา?

และเหมือนฉันเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าฟรีสฉันก็สวมกอดเขาดั่งที่เคยทำ...แต่ความรู้สึกนี่มัน..!! มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ฉันเคยมี อ้อมกอดที่คุ้นเคย กลับไม่คุ้นเคยอย่างหน้าประหลาดใจ!!

เขาลูบหัวฉันเบาๆ แต่ฉันกลับไม่รู้สึกถึงความอ่อนโยน..?

แล้วคำตอบก็ปรากฏ...คนตรงหน้าจ่อปืนมาที่ฉัน รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนยามมันถูกส่งมาให้ฉันกลับกลายเป็นการเสยะยิ้มอย่างหน้าเกลียด

“ส่งกุญแจนั้นมา ไม่งั้นฉันจะยิงแซฟไฟร์”

“นายต้องบ้าไปแล้วแน่ฟรีส ยัยบ้านั้นแฟนนายนะ” ริวโวยขึ้น

“แฟนที่เห็นผู้ชายคนอื่นดีกว่าน่ะหรอ?” ฟรีสพูดเสียงเรียบ

“ฉันเปล่านะฟรีส...ฉันแค่รู้สึกกลัวนายขึ้นมา...นายเปลี่ยนไป” ฉันพูด

“ฉันรู้ ฉันเห็น ว่าเธอทำอะไรที่นี่บ้างแซฟไฟร์...” น้ำเสียงของฟรีสเปลี่ยนไป

เสียงของเขาฟังดูเจ็บปวด จนน่าสงสาร แต่ฉันทำอะไรผิด? ฉันยังไม่ได้นอกใจเขาเลยนะ?

“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะเว้ย!” ริวโวยอีกครั้ง

“ไม่ใช่อะไร แกน่ะตัวดีเลย ไอ้นาคามูละ” ฟรีสตะโกนด้วยเสียงเกรี่ยวกราด

“ฟรีส...นายไม่เชื่อใจฉัน..?” ฉันพูดเสียงอ่อย จนปัญญาจะอธิบายให้เขาเข้าใจ

“ฉันเคยเชื่อเธอมากแซฟไฟร์ แต่ตอนนี้มันจบแล้ว ส่งกุญแจมานาคามูละ แล้วฉันจะส่งแซฟไฟร์ให้นาย”

“อย่านะริว...กุญแจนั้น...มันไม่สมควรจะตกอยู่ในมือของใคร นอกจากเจ้าของๆมัน”

“แซฟไฟร์!!” ฟรีสกัดฟันพูดอย่างโมโห

“ฉันขอโทษฟรีส แต่ฉันให้มันไม่ได้จริงๆ ฉันไม่รู้ว่านายจะเอามันไปให้ใคร...” ฉันก้มหน้าพูด

ฟรีสขบกรามแล้วบีบแขนฉันแน่นด้วยแรงโทสะ

“ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลยนะฟรีส...ฉันรักนาย...” ฉันอ้อนวอน

ในที่สุดฟรีสก็ปล่อยมือจากแขนฉันให้เป็นอิสระ แววตาสำนึกผิดปรากฏเด่นชัดที่ดวงตาคมของเขา

เขาดึงฉันเข้าไปกอด แล้วพูดเพียงแต่คำว่าขอโทษซ้ำไปซ้ำมา

แล้วดันตัวเขาออกเบาๆ แล้วมองไปยังริว ชายหนุ่มที่ฉันถูกมอบหมายให้ดูแล

ผู้ชายคนนั้นกลับก้มหน้าไม่สบหน้าแล้วหันไปมองทางอื่น

“ฟรีส...นายต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง...” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“จริงๆแล้วฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้ ไม่อยากทำร้ายเธอ แต่ว่า...” ฟรีสพูดค้างไว้แล้วหยิบรูปภาพออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา

“อะไรน่ะ?” ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

รูปตรงหน้าประจักแก่สายตา รูปของฉันที่ถูกริวกอดอยู่บนเตียง!!

ฉันถึงกับยืนนิ่ง ส่วนายริวก็พูดไม่ออก เพราะเรื่องนี้มันได้เกิดขึ้นจริงๆ...

“ฉันทนไม่ได้จริงๆแซฟไฟร์ ทีแรกฉันคิดว่าจะมาตามเธอกลับ ให้เธอเลิกทำงานกับไอ้นาคามูละสักที แต่กิริยาที่เธอแสดงออกมันทำให้ฉันกลัว...” ฟรีสเบือนหน้าหนีหลังจากพูดจบ

“แกต่างหากที่ทำตัวน่ากลัว” ริวสบถออกมาเบาๆ

“ริว! ทำไมนายต้องพยายามเอากุญแจจากริว?” ฉันหันไปดุริวก่อนถามฟรีสด้วยความสงสัย

ฟรีสหันหน้ากลับมาทันควัน ก่อนจะตอบด้วยเสียงอ่อยๆว่า

“ฉันคิดว่า ถ้านายริวไม่มีกุญแจนั้น เธอก็ไม่ต้องปกป้องมันอีกต่อไป”

“ถึงฉันจะไม่มีกุญแจไว้ครอบครองแต่ยังไง แซฟไฟร์ก็ยังต้องอยู่คุ้มกันฉันอยู่ดี” ริวขัดขึ้นมาอย่างหงุดหงิด

“หึ ถ้านายไม่มีกุญแจแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้แซฟไฟร์ต้องอยู่กับนายอีก” ฟรีสพูดขึ้นอย่างเย้ยยัน

“พอ พอทั้งคู่นั้นแหละ ฟรีส ถึงนายจะเอากุญแจของริวไปแล้ว แต่ยังไงฉันก็ต้องอยู่ดูความเรียบร้อยก่อน ใช่ว่าข่าวจะกระจายได้เร็วขนาดนั้น นายเองก็รู้ถึงข้อนี้ดี” ฉันพูดอย่างใช้เหตุผล

“ฉันเข้าใจ...ฉันขอโทษที่ทำร้ายเธอวันนี้...ฉันขอตัว” ฟรีสรีบลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกไปแต่ฉันก็ร้องเรียกไว้

“เดี๋ยวก่อนสิฟรีส...จะไม่อยู่ที่นี่ต่อสักหน่อยหรอ ไหนๆก็มาแล้ว”

“ให้มันไปน่ะดีแล้ว แล้วอีกอย่าง เธอมีสิทธิ์อะไรมาช่วยมันอยู่ นี่มันบ้านฉันนะ” ริวโวยขึ้นอีกครั้ง

“ฉันไม่อยู่หรอก ไม่ต้องเป็นห่วง แต่ถ้านายทำอะไรแซฟไฟร์ นายตายแน่” ฟรีสขู่อย่างเดือดดาด แล้วเดินจากไป

สุดท้ายฉันก็รั้งเค้าให้อยู่ต่อไม่ได้

Comment

Comment:

Tweet