[Niyay]ตอนที่ 16 ผู้หญิงคนนั้น?

posted on 25 Nov 2010 20:54 by little-goldfish in Niyay

ตอนนี้บล็อคนี้อัพเลยใน Niyay แล้วนะคะ

จริงๆไม่ได้กะเปิดบล็อคนี้เลย แต่เว็บNiyay อัพตอนใหม่ไม่ได้

เลยมาอัพที่นี่แทนชั่วคราว คนที่ได้รับข่าวแล้วก็ติดตามที่นี่ได้เลยน้า

แล้วจะแจ้งในนี้ถ้ากลับไปอัพที่เว็บNiyay แล้วนะ ^^

ขอบคุณคนที่ติดตามจ้า รักคนอ่านที่สู๊ดดด :))**

ปล. แอบทำposterนิยายมาเป็นheadด้วย

อาจจะไม่สวยเท่าคนอื่นๆทำแต่ก็พยายามแล้ว แฮ่ๆ

Writer : ปaาnovน้oe :)

_____________________________________________________________

เที่ยงวันของวันใหม่ ที่ฉันกำลังทำรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดส่งไปให้หัวหน้าอยู่นั้น

ตึก ตึก ตึก ตึก...

“พี่ริว พี่ริว พี่ริวอยู่ไหน?” เสียงเล็กๆร้องเรียกหาเจ้าของบ้านอยู่บริเวณใกล้เคียงกับจุดที่ฉันนั่ง

ฉันเดินออกจากมุมที่ฉันนั่งเพื่อจะไปดูเจ้าของเสียงตะโกนนั้น

“ยัยริน?!” ริวร้องก่อนจะรับกอดจากผู้หญิงร่างเพียวนั้น

“พี่ริว พี่ริว...” เธอร้องเรียกชื่อริวซ้ำๆ

“เป็นอะไรยัยริน? ไหนเล่าให้พี่ฟังซิ?” เขาพูดพร้อมลูบผมสีพีชของเธอ

ผู้หญิงคนนั้นดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของริว ก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดหน้าสองสามครั้ง

“พี่ริว เราไปนั่งคุยกันเถอะ” เธอจับมือของริวแล้วเดินตรงไปที่ห้องโถง

และทางไปห้องโถงก็เป็นทางที่ต้องเดินผ่านฉันพอดี!! โอ้ย ทำยังไงดีละเนี่ย หลบสิยัยแซฟไฟร์!

“อ่าว แซฟไฟร์ ไปนั่งด้วยกันสิ” ริวเอ่ยชวนทันทีที่เห็นฉัน

ผู้หญิงคนนั้นทำหน้าตำนิใส่เล็กน้อย ก่อนจะแนะนำตัวเอง

“สวัสดีค่ะ ชื่อ คิริน ค่ะ คุณชื่ออะไรหรอคะ?” เธอถามเสียงใส พร้อมยิ้มจางๆที่แฝงไปด้วยความเศร้า

“สวัสดีค่ะคุณคิริน ฉัน แซฟไฟร์” ฉันแนะนำตัวสั้นๆก่อนจะพยายามเดินเลี่ยงไปอีกทาง

เธอยิ้มเศร้าๆให้ฉันก่อนจะลากตัวนายริวไปยังห้องโถง

ฮึ่ย! ผู้ชายอะไรเดี๋ยวเพ้อถึงคนนี้ เดี๋ยวมากอดกับคนนั้น เดี๋ยวบอกชอบคนนู่น แย่ที่สุดเลย!

ฉันจะไม่มีวันไปเป็นหนึ่งในผู้หญิงพวกนั้นของนายหรอก!

อ่า...ต่อมยุ่งเรื่องชาวบ้านเริ่มทำงานซะแล้วสิ ขอไปแอบฟังหน่อยแล้วกันนะ

 

“...มีผู้หญิงคนอื่น...” เธอพูดขึ้นพร้อมน้ำตาที่ค่อยๆไหลจากดวงตากลมโตผ่านแก้มนวลอมชมพู

“มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรอริน?” ริวพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดามาก

ทำไมถึงทำกับผู้หญิงคนนั้นได้นะ ทำไมนายถึงเป็นคนแบบนี้นะริว?

“ครั้งนี้ไม่เหมือนกันนิ ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในบ้านนะพี่ริว!” เธอพูดเสียงดังพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด

เธอกำลังหมายถึงฉันหรือเปล่า..? ฉันเธอต้นเหตุให้สาวน้อยคนนี้ร้องไห้งั้นหรอ?

“ยัยริน...ใจเย็นๆก่อนสิ...” นายริวว่า

“พี่ริวต้องจัดการให้รินด้วย” เธอว่าอย่างเอาแต่ใจ

ให้จัดการฉันออกไปจากชีวิตนายริวน่ะหรอ? หลังจากเสร็จงานฉันคงต้องไปจริงๆสินะ

“รินไม่เอาน่า...โตแล้วนะ...พี่ว่าเรากลับไปที่บ้าน ไปสงบสติอารมณ์ก่อนนะ” นายนั้นกุมมือสาวน้อยคนนั้นไว้

“ก็ได้ค่ะ...” เธอลุกขึ้นก่อนจะสวมกอดอีตาริว

ทำไมรู้สึกหงุดหงิดยังไงก็ไม่รู้นะ! จะอะไรกันนักกันหนา!

จะว่าไปรีบกลับไปทำงานดีกว่าเดี๋ยวนายริวจะรู้เข้าว่าเราแอบฟัง

 

“แซฟไฟร์...”

“มีอะไร?” ฉันถามขณะที่หันหลังให้เขา

“เปล่า...ทำงานไปเถอะ” พูดจบเขาก็ทำท่าจะเดินจากไป

“เดี๋ยว...” ฉันร้องเรียก

“หือ?”

“ช่วยฉันรวบรวมกุญแจได้ไหม?” ฉันถามขึ้น

“ถ้าเธอต้องการจะทำอย่างที่เธอคิดจริงๆ ฉันก็จะช่วย” เขาว่า

“งั้น...เริ่มพรุ่งนี้เลยดีไหม? นายขอให้พวกเพื่อนๆนายช่วยอีกแรงก็ได้นิ” ฉันเอ่ยอย่างเกร็งๆ

ความจริงแล้วฉันอยากรีบๆทำงานให้เสร็จแล้วไปจากที่นี่ซะ...ผู้หญิงคนนั้นจะได้ไม่ต้องเข้าใจฉันผิด...

“ทำไมกะทันหันจังเลยละแซฟไฟร์? อยากรีบกลับบ้านหรอ?” เขาถามขึ้น

“ใช่ ฉันอยากกลับบ้าน กลับไปใช่ชีวิตกับลูบี้กับฟรีส”

ฉันพูดไปแบบนั้นแต่ทำไม...ฉันกลับรู้สึกอยากจะอยู่ที่นี่ให้นานที่สุดนะ..? ฉันเป็นอะไรไปกันแน่?

“แล้วเธอจะไม่คิดถึงฉันหรอ..?” เขาถามเสียงเศร้าๆ

“ทะ...ทำไมฉันต้องคิดถึงนายด้วย!”

ฉันจะไม่มีวันคิดถึงนาย! ไม่มีทาง...

“ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน จบงานนี้เราก็จะไม่เจอกันอีก เราไม่มีความสัมพันธ์อะไรให้ฉันต้องคิดถึง”

ใช่...เราไม่มีความสัมพันธ์อะไรระหว่างกัน...

“แซฟไฟร์...” เขามองหน้าฉันอย่างอึ้งๆ

“ขอตัวนะ” ฉันจัดแจงปิดโน๊ตบุ๊คแล้วกำลังจะหอบกลับไปยังห้องของฉัน แต่เขากลับจับมือฉันเอาไว้

“ฉันขอตัว” ฉันพูดย้ำอีกครั้งพร้อมบิดข้อมือพยายามให้หลุดจากการเกาะกุมนั้น

“เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลยสักนิดเลยหรอแซฟไฟร์?” ริวเอ่ยขึ้น

“ไม่” ฉันตอบพร้อมกระชากมือแต่ก็ไม่สำเร็จ

เขาดึงฉันเข้าไปกอดทันทีที่ได้คำตอบ

“ปล่อยฉันนะตาบ้าริว!” ฉันดิ้นกุกกักอยู่ในอ้อมกอด มือก็ทุบตีไปที่อกเกร็งนั้น

“นิ่งๆเป็นไหม ยัยเพี้ยน” เขาพูดเสียงดุๆ

“นายว่าฉันเพี้ยนอีกแล้วนะ!” ฉันดิ้นและทุบตีเขาแรงกว่าเดิม

ไหนว่าจะไม่เรียกยัยเพี้ยนแล้วไง ไหนบอกว่าจะเรียกชื่อแล้วไง ชิ! ไอ้คนผิดสัญญา!

“นิ่งๆก่อนได้ไหม แล้วฉันจะปล่อยเธอ...” เขาพูดเสียงจริงจัง ซึ่งนั้นก็ทำให้ฉันหยุดนิ่ง

“เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลยงั้นหรอ..?” เขาถามอีกครั้ง

นายจะทำแบบนี้กับฉันทำไมนะ...ริว...

“ฉันถามว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลยงั้นหรอ..?” เขาย้ำหลังจากไม่ได้คำตอบ

ฉันส่ายหัวอยู่กับอกของเขา

“งั้นหรอ...แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าฉันเริ่มจะชอบเธอแล้วละแซฟไฟร์...” เขาพูดเสียงอ่อย

“...” ฉันเงียบไปพักใหญ่ เขาเองก็เงียบไปเหมือนกัน และสุดท้ายกันก็เป็นคนทำลายความเงียบนั้น

“ปล่อยฉันไปเถอะ” ฉันพูดพร้อมเริ่มออกแรงดิ้นอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เขาปล่อยให้ฉันเป็นอิสระอย่างง่ายดาย ฉันรีบวิ่งพาตัวเองออกไปจากจุดนั้นให้เร็วที่สุด

หลังจากประตูห้องนอนของฉันปิดลง ก็เหมือนกับความคิดหลายๆอย่างไหลออกมาขัดแย้งกันไปหมด...

 

ไม่รู้ทำไม...แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่อยากให้เขาสนใจใครเท่าฉันเลย...ฉันรู้สึกไม่อยากไปจากเขา...

แต่ผู้หญิงคนนั้น...คงต้องการเขามาก...และเธอก็มาก่อน...

ไหนจะยังผู้หญิงที่ชื่อ ฮิเมจิ อีก...เธอเป็นคนสำคัญของเขาที่เขากำลังรอให้เธอกลับมา...

ส่วนตัวฉัน...ฉันมีฟรีส...คนที่รักฉัน...และฉันก็...รักเขา...งั้นหรอ..?

โอ้ย...ยัยแซฟไฟร์! เธอเพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะ! เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

ฉันสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป ก่อนจะพูดขึ้นเบาๆกับตัวเองว่า

“ชิ! อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ฉันไม่ชอบนายหรอก!”

Comment

Comment:

Tweet

สนุกมากค่ะ

อย่าลืมมาอัพด้วยน๊า

#1 By yuy (180.180.43.240) on 2010-11-27 21:16