[Niyay]ตอนที่ 8 งานด่วน

posted on 25 Nov 2010 20:45 by little-goldfish in Niyay

เป็นวันที่แสนสดใสของฉันอีกวัน หลังจากผ่านพ้นวันที่เศร้าหมองมาแล้ว ^^

ฉันเดินออกมาจากห้องนอนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมยังฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์

“♪♫♪♫♪♫♪♫♪♫~”

“รู้สึกมีความสุขจังเลยนะ ยัยบ้า” เสียงของนาคามูละแว่วเข้ามาในโซนประสาทของฉัน

“ก็มีความสุขสิในเมื่อแฟนของฉันกลับมาแล้วนิ” ฉันตอบ

“ฉันรู้แล้ว” เขาพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหารทันที

ที่ข้างโต๊ะรับประทานอาหารมีไซโตะถือเหยือกน้ำยืนอยู่ข้างๆ พร้อมที่จะรินทุกเมื่อถ้านายนาคามูละจะนั่ง

“ไซโตะนี่ทำงานทุกอย่างในบ้านหลังนี้เลยนะคะ คงจะเหนื่อยแย่เลย” ฉันพูดจงใจให้คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะรับรู้ว่าเขาใช้คนของเขามากไปแล้วนะ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ หน้าที่ของผมคือดูแลคุณนาคามูละ”

ฉันพยักหน้าหงึกหงัก แล้วฟังสิ่งที่ไซโตะพูดต่อ

“จริงๆแล้วคุณนาคามูละไม่ให้ผมทำอะไรเลยด้วยซ้ำแต่ผมอยากทำน่ะครับ” ไซโตะพูดอย่างกระฉับกระเฉง

หลังจากจบคำพูดของไซโตะฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ เชอะ! ยังมาหัวเราะเยาะฉันอีกนะอีกตาบ้านี่!

ฟรีสเดินตรงเข้ามาในห้องรับประทานอาหารเป็นคนสุดท้ายพร้อมกล่าวสวัสดีทุกคน

“สวัสดีครับ คุณ ไซโตะ คุณ นาคามูละ สวัสดีจ๊ะ แซฟฟี้” พูดจบก็ตรงเข้ามาหอมแก้มฉันทันที

“อะ แฮ่ม!” เสียง นาย นาคามูละดังขึ้น

ฟรีสเกาหัวแกรกๆ แล้วเดินไปนั่งที่พร้อมรับประทานอาหาร

“เอ่อ แซฟฟี้...ฉันคงต้องกลับวันนี้แล้วละนะ พอดีหัวหน้าโทรมาบอกว่ามีงานด่วนน่ะ”

“งั้นหรอ..? แย่จังเลยเนอะ...อุตส่าห์ได้เจอทั้งที ต้องรีบกลับซะแล้ว...เมื่อวานเราก็ไม่ได้เจอกัน”

ฉันบ่นหน้าจ๋อย

“ไม่เป็นไรหรอกแซฟฟี้เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันใหม่นะ” ฟรีสพูดพร้อมรอยยิ้ม

“นี่ยังมีฉันอยู่บนโต๊ะอีกคนนะ พวกนายเล่นคุยกันจนไม่เห็นหัวฉันเลย” นายนาคามูละว่าเซ็งๆ

“ก็นายมันไม่สำคัญนิน่า ไม่เห็นจะต้องเห็นหัวเลย จริงไหมจ๊ะฟรีส?” ฉันจงใจพูดยั่วโมโหนายนาคามูละ

แต่แล้วก็ไม่เป็นผลเมื่อเขาพูดตอบกลับมาว่า

“ฉันก็ไม่ได้อยากสำคัญสำหรับเธอหรอกนะ แล้วเธอเองก็ไม่มีอะไรให้ฉันต้องสนใจซะด้วยสิ”

“นี่นาย!” ฉันว่าอย่างโมโห

“เอาน่า แซฟฟี้...ไม่อยากรู้หรอว่าฉันจะกลับกี่โมง” ฟรีสพยายามโยงฉันไปเรื่องอื่นเพื่อห้ามทัพ

แล้วมันก็ได้ผล ฉันเลิกสนใจนายนาคามูละ แล้วหันมาสนใจเรื่องเที่ยวบินของฟรีสแทน

“เอ่อ...จริงด้วย...นายจะกลับกี่โมง?”

“ตอนเที่ยงน่ะ”

“ทำไมเร็วจังเลยละ...” ฉันพูดเศร้าๆ

คิดว่าจะได้มีเวลาอยู่กับฟรีสเยอะกว่านี้ซะอีก

“ให้คนของฉันไปส่งที่สนามบินไหม?” นายนาคามูละถามขึ้น

“จะดีหรอครับ..?” ฟรีสพูดอย่างเกรงใจ

“ฟรีส ในเมื่อเขาอยากจะช่วยก็ให้เขาช่วยหน่อยเถอะ” ฉันพูด

“แซฟฟี้ ทำไมเธอชอบเหน็บคุณนาคามูละเขาจัง” ฟรีสพูดอย่างงงๆ

“คุณฟรีสไม่ต้องแปลกใจหรอก ยัยนี่กัดผมได้ทั้งวันแหละ ในปากเป็นฟาร์มหมาหรือยังไงก็ไม่รู้” นายนาคามูละขัดขึ้น

“คุณก็ด้วยนะ คุณนาคามูละ คุณเองก็ใช่ย่อยที่ไหน ผมละแปลกใจจริงๆว่าแซฟฟี้กับคุณคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง เห็นกัดกันตลอด” ฟรีสพูด

“ฟรีสอะ...นายก็รู้ว่าฉันเป็นยังไง” ฉันพูดอย่างงอนๆที่โดนแฟนว่า

“ฉันไม่รู้ว่าเธอมีด้านนี้กับเขาด้วย” ฟรีสพูดขำๆ

“ก็เฉพาะกับตาบ้านี่คนเดียวแหละ” ฉันพูดพร้อมย่นหน้าใส่นายนาคามูละ

“เอาละๆ ของฉันไปเตรียมตัวก่อนแล้วกันนะ” ฟรีสว่าพร้อมลุกขึ้น

“ให้ฉันไปส่งนายด้วยนะ” ฉันว่าขึ้นทันทีด้วนท่าทางกระตือรือร้น

“แล้วคุณนาคามูละละ?” ฟรีสถาม

“ฉันไปด้วยก็ได้” เขาว่า

 

ณ สนามบินกรุงโตเกียว

“แซฟฟี้...ผมไปแล้วนะ ดูแลตัวเองดีๆด้วยละ แล้วอย่าลืมคิดถึงผมเยอะๆนะที่รัก” ^^ ฟรีสว่าพร้อมยิ้มให้

“นายเองก็เหมือนกันนะ ดูแลตัวเองดีๆด้วย”

ฟรีสเดินเข้ามาใกล้ฉันก่อนจะประกบริมฝีปากหนาของเขาลงมาบนริมฝีปากบางของฉัน ส่วนมือของฟรีสก็กอดฉันไว้แน่น

“อีก 5 นาทีเครื่องก็ขึ้นแล้วนะ ไม่กลัวตกเครื่องหรือยังไง?” นายนาคามูละพูดขึ้น

ชิ! ขัดจังหวะจริงๆเลย = 3=

“งั้นฉันไปก่อนนะ แซฟฟี้ ฝากดูแลแซฟไฟร์ด้วยนะครับคุณนาคามูละ” ฟรีสบอกลา

“บ๊าย บายจ๊ะฟรีส” ฉันโบกมือ

ส่วนนายนาคามูละพูดเพียงแค่ว่า

“โชคดี”

แล้วฟรีสก็เดินเข้าไปในประตูผู้โดยสารขาออก

“ฉันนึกว่าคนไทยจะรักนวลสงวนตัวซะอีก” นายนาคามูละพูดขึ้นมาลอยๆ

“อะไรของนายน่ะ?” ฉันถามอย่างงงๆ

“ก็เปล่า”

อะไรของเขานะ? อยู่ๆก็พูดอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ฉันละงง = =?

edit @ 25 Nov 2010 20:46:06 by ปaาnovu้oe

Comment

Comment:

Tweet