ตอนที่ 17 แผนการรวบรวมกุญแจทั้ง 10 ดอก [1]

ก๊อก...ก๊อกๆ...ก๊อกๆ...

ฉันจะเริ่มรวบรวมกุญแจยังไงดี ทำไมมันคิดอะไรไม่ออกเลยนะ...

ฉันนั่งครุ่นคิดอยู่นาน คิดยังไงก็คิดไม่ออกสักที

“นี่แซฟไฟร์...เธอจะเลิกเคาะโต๊ะได้หรือยัง? มันทำให้ฉันคิดไม่ออกนะ” ริวพูดขึ้น

“ไม่เคาะก็ได้” พูดจบฉันก็ลุกขึ้นยืนได้

“คงจะไม่ดีแน่ ถ้าจะรวบรวมของคนใกล้ตัวมาไว้ก่อน เพราะมันเสี่ยงที่จะถูกขโมยระหว่างรวบรวมได้” ฉันบอกนายริว

“อันนั้นฉันเห็นด้วย เพราะไม่รู้ว่าพวกผู้ถือกุญแจที่เหลือต้องการกุญแจนี่หรือเปล่า” เขาเสริม

“แล้วเราจะไปเริ่มจากคนพวกนั้นได้ยังไงอะ ข้อมูลอะไรเราก็ไม่มีสักอย่าง” ก็บ่นอย่างหัวเสีย

ทำไมมันถึงยุ่งยากแบบนี้นะ!

“แซฟไฟร์...เธอหยุดเดินไปเดินมาก่อนได้ไหม ฉันเวียนหัว” ริวเอ็ดฉันอีกครั้ง

“ไอ้นู่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ได้ อะไรของนายเนี่ย” ฉันบ่น

“เอาน่า...ฉันว่าลองค่อยๆไล่รายชื่อตั้งแต่คุณ คานาดะ ลงมาเรื่อยๆดีละ?” ริวเสนอ

“แต่มันจะต้องไล่ยาวเลยนะ กว่าจะมาหาเจอน่ะ แต่ไม่ลองก็ไม่รู้เนอะ!” ฉันพูดอย่างมีหวัง

ฉันจัดการล็อคอินเข้าฐานข้อมูลFBIจากโน๊ตบุ๊คเครื่องเก่ง แล้วหาข้อมูลของคุณ นาคามูละ

“ให้ฉันดูบ้างดิ!” นายริวโวยเพราะฉันหันหลังจอคอมให้ เขาเดินอ้อมมาข้างหลัง แล้วโน้มตัวลงมาข้างแก้ม

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก...

โอ้ยยย หัวใจฉันต้องทำงานหนักอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย!

“นี่ๆ คลิกเข้าไปสิ ตรงที่บอกว่า ผู้เกี่ยวข้อง อะ” มาถึงเขาก็ชี้นิ้วสั่งทันที

“อะ...อืม...” ฉันพยักหน้าหงึกๆ แล้วค่อยๆเลื่อนมืออันสั่นเทาออกไปเลื่อนเม้าท์

ลูกศรในจอโน๊ตบุ๊คส่ายไปมาอย่างเห็นได้ชัด

“นี่เธอ ทำให้นิ่งๆไม่เป็นหรอไงน้า” เขาบ่น

แล้วเขาก็กุมมือฉันเพื่อที่จะเลื่อนไปเปิดไฟล์ดั่งกล่าว

“ก็แค่เนี่ยะ”

ฉันหันควับไปทางเขาทันทีด้วยความขุ่นเคือง

จุ๊บ~

แล้วสิ่งที่ฉันไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุดก็เกิดขึ้น

“นะ...นะ...นี่นาย!”

ไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรต่อ ริมฝีปากของริวก็ประกบเข้ากับริมฝีปากบางของฉันอีกครั้ง พร้อมกับแขนเรียวยาวที่โอบล้อมรอบตัวของฉันไม่ให้หนีออกไปจากการควบคุมนี้ได้ แม้จะทุบตีหรือดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล

ไม่ช้าร่างกายของฉันก็ไม่สามารถปฎิเสธจูบหวานที่เขาบรรจงมอบให้ได้

ฉันเผลอเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อเปิดทางในลิ้นอุ่นแทรกเข้าหาโพลงปากหวาน

ลิ้นเล็กใหญ่ผลักกันแทรกซ้อนดุนดันกันอย่างไม่ลดละ

แต่ขณะที่ฉันเคลิบเคลิมไปกับรสจูบที่เขามอบให้ เขาก็ดันตัวฉันออกอย่างกะทันหัน

แม้แวบแรกของความคิดที่เข้ามาในหัวคือความเสียดาย แต่ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธเมื่อสติต่างๆเริ่มเข้าที่เข้าทาง

“นาย!!” ไม่รู้จะว่าเขาได้ยังไงในเมื่อตัวฉันเองก็เผลอไผลไปกับจูบนั้นด้วย...

ได้แค่เพียงยืนชี้หน้าเขาค้างไว้ด้วยมือสั่นเทา

“ฉันขอโทษ...ฉันขอตัว...” ริวพูดด้วยน้ำเสียงแหบกร้าน แล้วเดินจากไป

ฉันทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า...

ฉันควรจะรีบๆทำงานให้เสร็จแล้วรีบๆกลับเมืองไทย ก่อนที่หัวใจของฉันจะหวั่นไหวไปกับคนมีเจ้าของอย่างเขา...

เมื่อคิดได้ดังนั้น มือน้อยก็เริ่มทำงาน หาข้อมูลของคุณ นาคามูละ ทันที

 

>_O

นี่ฉันเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?!

ไม่ว่าจะหันซ้ายหรือขวาก็เจอแต่ความมืด...

คงจะดึกมากแล้วสินะ...เก็บของแล้วไปนอนดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ...

มือบางไล่จับสะเปะสะปะ คว้านหาโทรศัพท์มือถือเพื่อเอามาเป็นแสงสว่างช่วงคราว แล้วฉันก็เจอกับวัตถุที่ต้องการ แล้วแสงเล็กจากมือถือก็ทำให้ฉันเห็นกับกระดาษโน้ตข้างโน๊ตบุ๊คของฉัน

“ฉันขอโทษเรื่องเมื่อกลางวัน หลังจากฉันกลับมาฉันเห็นเธอหลับอยู่แล้วช่วยทำงานต่อให้ ฉันเจอผู้ถือกุญแจทั้ง 9 คนแล้ว แต่คนที่ 10 ในฐานข้อมูลของเธอถูกล็อคเอาไว้ ยังไงเธอก็ดูอีกทีแล้วกันนะ...ริว...”

เห็นแบบนี้คนอย่างแซฟไฟร์คงรอให้ถึงเช้าไม่ได้ซะแล้ว คงจะต้องตรวจสอบคนๆนี่หน่อยซะแล้วว่าทำไมถึงถูกล็อคต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆเลย ว่าแล้วก็ใช้มือถือนำทางกลับไปยังห้องนอนของฉัน เพื่อจะไปทำงานวันนี้ให้เสร็จเรียบร้อย

 

ตืดดด...

เสียงสัญญาว่ารหัสที่ใส่นั่นผิด...

“โอ้ยยย นี่ฉันพิมพ์มาหลายรหัสแล้วนะ เปิดไม่ได้สักกะอันนึง นี่มันอะไรกันเนี่ย! สงสัยต้องพึ่งหัวหน้าแล้วละ” ฉันบ่นอย่างหัวเสีย

คิดได้ดังนั้นก็กดโทรศัพท์หาหัวหน้าทันที

“ฮาโหล ว่าไงแซฟไฟร์ โทรมาซะมืดเชียว” หัวหน้าว่าเมื่อรับโทรศัพท์

“หัวหน้าคะ ช่วยดูลูกของคุณ ทาคิซาว่า ฮิเดกิ หน่อยสิคะ แซฟไฟร์เข้าถึงข้อมูลไม่ได้น่ะค่ะ มันล็อครหัสไว้อะ”

“เอ่อ...แซฟไฟร์...คือ...” หัวหน้าทำเสียงอึกอักอยู่นานจนมันทวีความสงสัยของฉันไปพร้อมๆกับทำให้ฉันเริ่มหงุดหงิด

“อะไรคะหัวหน้า อ่ำๆอึ่งๆอยู่ได้ มีอะไรก็บอกสิคะ” ฉันพูดอย่างพยายามความคุมน้ำเสียงให้ได้ฉุนเฉียว

“ทางเบื้องบนเขาสั่งปิดข้อมูลนั้นน่ะ แซฟไฟร์...ฉันคงช่วยอะไรเธอไม่ได้” หัวหน้าว่า

“อะไรกัน ทำไมต้องปิดข้อมูลด้วย” ฉันถามขึ้นลอยๆ

“เดี๋ยวสักงวันเธอก็จะรู้เอง ฉันคงต้องวางสายแล้ว สวัสดีแซฟไฟร์” หัวหน้าวางสายไปพร้อมกับทิ้งปริศนาไว้ให้ฉันขบคิด

“นี่มันอะไรกันเนี่ย!!” ฉันบ่นกับตัวเองอย่างหงุดหงิด

_________________________________________________________

เว็บนิยายมีปัญหาอีกแล้ว เอามา post ที่นี่ก่อนแล้วกันเนอะ

writer ต้องขอโทษนักอ่านทุกคนด้วยที่มาอัพช้าไปหน่อย

พอดีว่าเพิ่งจะแต่งเสร็จน่ะค่ะ วันหนึ่งแต่งได้นิดๆหน่อยๆเอง

ต้องขอโทษด้วยนะคะ...จะพยายามอัพเรื่อยๆน้า

แล้วก็ขอบคุณที่ติดตามค้าา

edit @ 21 Dec 2010 22:47:14 by ปaาnovu้oe

Comment

Comment:

Tweet