[Niyay]ตอนที่ 19 ข้อตกลงของ Bad Boy

posted on 06 Apr 2011 21:56 by little-goldfish in Niyay

“ใช่ ฉันเอง ไมเคิ้ล เบ็นเน็ต Bad Boy แห่ง L. A. มีธุระอะไร?” เขาตอบแล้วลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับริว เขาจองริวไม่กระพริบราวกับว่าถ้าเขากระพริบตาริวจะคว้ามีดไปแทงเขางั้นแหละ = =”

“ฉันมาที่นี้เพราะมีเรื่องอยากจะตกลงกับนายเป็นการส่วนตัว นายคงจะไม่ว่าอะไร” ริวพูดเป็นการลองเชิง แล้วสังเกตอาการของไมเคิ้ลเป็นระยะๆ

ส่วนฉันได้แต่ยืนนิ่งหันมองไมเคิ้ลที ริวที ทำไมฉันรู้สีกไร้ประโยชน์จังเลย T^T ความจริงแล้วเราไม่สมควรจะเข้ามาทำตัวประเจิดประเจ้อขนาดนี้เลยนะ เราสมควรจะสุ่มอยู่ห่างๆก่อนสิ แล้วค่อยหาจังหวะที่เหมาะสม ฉันเป็น FBI ถูกสอนให้ใครรอบครอบน้า แต่นายริวก็ดั้นตรงดิ่งเข้าไปคุยกับไมเคิ้ลเสียซะดื้อๆ หมดกันภาพลักษณ์ FBI อันดับต้นๆอย่างฉัน T[]T

“เรื่องอะไรละ เรื่องส่วนตัวที่ว่า” ไมเคิ้ลถามพร้อมเลิกคิ้วสูง

ดูถ้าหมอนี้จะรอบครอบหน้าดูเลยละ ดูสินายริวจะทำยังไงต่อ คงไม่บอกไปโต้งๆหรอกนะว่ามาเอากุญแจน่ะ เพราะเราอาจจะโดนกระตืบติดดินตรงนี้เลยก็ได้ T^T

“ฉันอยากจะมาคุยเรื่องเกี่ยวกับไอ้นี่” ริวว่าแล้วชูกุญแจโรงแรมขึ้น =[]=”

กุญแจโรงแรมเนี่ยนะ แล้วหมอนั้นจะรู้ไหมเนี่ยว่าเรามาหากุญแจไขสมบัติน่ะ เขาคือ Bad Boy นะ ไม่ใช่ไอสไต จะได้รอบรู้น่ะ

“ทำไม นายคิดว่าฉันไม่ขโมยของกินในห้องนายที่โรงแรมหรอไง ไม่ต้องห่วงไม่ใช่ฉันแน่นอน ถึงฉันจะเป็น Bad Boy แต่ฉันก็ไม่ใฝ่ต่ำขนาดนั้นหรอกนะ” นายไมเคิ้ลพูดแล้วหยิบไม้จิ้มฟันถึงมาคาบเล่น

“ไม่เอาน่าไมเคิ้ล นายรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร” ริวพูดแล้วหัวเราะ หึหึ ในลำคอ

“พวกนายเป็นใครกัน?” แม้จะถามแต่ไมเคิ้ลกลับกำลังก้มหน้าก้มตาชงเหล้า

“FBI” ได้ผลเขาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันสลับไปมากับริว แล้วเหมือนฉันจะรู้ความหมายของแววตาที่จ้องมานั้นนะ ฉันว่าเขาอยากจะให้ฉันแสดงให้เห็นว่าเป็น FBI จริงๆ ฉันจึงตัดสินใจโชว์บัตร FBI ของฉันให้เขาดู ไมเคิ้ลพยักหน้าสองสามทีก่อนจะผายมือแล้วพูดว่า

“งั้นตามมานี่” เขาเดินนำเข้าไปในส่วนในของบาร์ แล้วที่หน้าประตูที่เขาผลักเข้าไปนั้นเขียนว่า ‘ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต’

 

ข้างในห้องค่อนข้างจะกว้างพอสมควร ทั้งพื้นห้องและผนังต่างเป็นสีดำ ส่วนเฟอร์ก็เป็นโทนมืดไปซะหมดไม่ว่าจะเป็น โซฟากลางห้องราคาแพง โทรทัศน์ขนาดใหญ่ โต๊ะทำงานหรูหราตัวโต และ เก้าอี้หนัง ที่อยู่มุมในสุดของห้อง ดูแล้วเหมือนจะเป็นห้องทำงานของไมเคิ้ลยังไงยังงั้น

“เชิญพวกคุณนั่ง” ไมเคิ้ลเอ่ยพร้อมเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะยกขาขึ้นพาดกับโต๊ะแล้วกล่าวต่อ

“พวกคุณจะมาคุยเรื่องไอ้นี่ใช่ไหม?” เขาชูกริชรูปทรงประหลาดที่ดูยังไงก็ไม่มีความคมเอาซะเลยขึ้นมาให้เราดู แล้วพูดต่อว่า “1 ใน 10 กุญแจไขสมบัติของคานาดะ”

“ใช่ ฉันจะมาคุยกับนายเรื่องนี้ ฉันเองก็เป็น 1 ในนั้นเหมือนกัน แล้วฉันมีข้อตกลงจะเสนอ” ริวพูดเสียงเรียบแต่กลับฟังดูมีอำนาจ

“ถ้าจะมาเพื่อเปิดสมบัตินั้น ฉันขอบาย ฉันไม่ยกมันให้พวกนายแน่” ไมเคิ้ลจ้องพวกเราเขมง

“พวกเราไม่ได้อยากได้สมบัติหรอก แต่ที่พวกเรามาวันนี้ เพราะพวกเราต้องการรวบรวมกุญแจทั้งหมดไปไว้ที่ World National Museum นายคิดว่ายังไง?” ฉันอธิบายให้ไมเคิ้ลฟัง ดูสีหน้าเขาจะอ่อนลงไปอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับถอนหายใจยาว

“ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าพวกนายจะทำอย่างที่พูดจริง?” ไมเคิ้ลเหร่มองอย่างสงสัย

“เราจะไม่เอากุญแจจากนายตอนนี้ แต่จะติดต่อแล้วนัดในนายและผู้ถือกุญแจคนอื่นๆ เอาไปให้เจ้าหน้าที่ด้วยตัวเอง นายว่าไง?” ริวตอบ

“แล้วถ้าฉันขอสาวน้อยคนนี้เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนละ?” ไมเคิ้ลเหล่มาทางฉันอย่างมีเล่ห์นัย

“ฝันไปเถอะ!!!” ริวว่าเสียงดังแล้วดึงฉันมาหลบข้างหลัง พร้อมจ้องหน้าไมเคิ้ลอย่างหาเรื่อง

“ฮาฮาฮา ว่าไงจ๊ะสาวน้อย?” เขาหัวเราะ ก่อนจะหันมาพูดกับฉัน

ทั้งสีหน้าและแววตาดูหวานหยดย้อยไปหมด แล้วยิ่งใบหน้าหล่อๆนั้นอีก ผมสีทองเงา ดวงตาสีฟ้าอมเทาที่น่าค้นหา กล้ามที่เห็นตามแขนและคาดว่าน่าจะมีเต็มไปหมดทั้งตัว บวกกับมาดนิ่งๆตอนเจอทีแรก เขาช่างเป็นชายชาตรีในฝันของสาวๆเสียจริง แล้วสิ่งนั้นเองที่ทำให้ฉันใจสั่นไปเหมือนกัน >_<

แต่แล้วภาพของไมเคิ้ลก็ถูกบดบังด้วยฝ่ามือใหญ่ของริว และนั้นทำให้ฉันหลุดออกมาจากภวังค์ ริวมองฉันอย่างเคืองๆเล็กน้อย ก่อนจะหันไปบอกไมเคิ้ล

“อย่ามายุ่งฉันแฟนฉันนะเฟ้ย”

ฟะ...แฟนหรอ?! O.O!! เฮ้ยยย!! ฉันไม่ได้เป็นแฟนตาบ้านี่นิ!

“ใครแฟนนายกัน!” ฉันว่า

“ก็เธอไงแฟนฉัน” เขาเถียงหน้าตาเฉยแถมมองฉันอย่างดุๆด้วย แต่ฉันไม่ใช่แฟนเขาจริงๆนิ!

“ผู้หญิงเขาก็บอกว่าไม่ใช่ แล้วยังจะไปบังคับเขาอีก นายนี่มันแย่จริงๆเลย” ไมเคิ้ลพูดแล้วส่ายหัวไปมาอย่างเบื่อหน่าย

“อย่ามายุ่ง!” เขาหันไปตวาดอย่างโมโห พร้อมพุงเข้าไปหมายจะต่อยหน้าไมเคิ้ล แต่เพียงไมเคิ้ลเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยหมัดของริวก็พลาดเป้าเสียแล้ว ริวสวนไปอีกหมัด แต่ไมเคิ้ลก็มาอยู่ข้างหลังฉันพร้อมกระซิบว่า

“แฟนเธอน่ะ เขารักเธอมากนะ ผู้ชายด้วยกันมองออก”

พูดจบเขาก็หายไปจากห้องทันที

“มันทำอะไรเธอหรือเปล่า?!” ริวถามอย่างร้อนรน พร้อมจับฉันพลิกไปมา ราวกับตรวจสภาพความเรียบร้อยของสินค้า = =”

“เขาไม่ได้ทำอะไร” ฉันส่ายหน้าไปมา แต่ที่ไมเคิ้ลพูดน่ะมันคาอยู่ในหัวฉันซะแล้ว

แฟนเธอน่ะ เขารักเธอมากนะ ผู้ชายด้วยกันมองออก

บะ...บ้าน่าไม่จริงหรอก =///=

“แซฟไฟร์...เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมหน้าแดงๆ” ริวยกมือขึ้นมาแตะหน้าผากฉัน แต่ฉันกลับผลักเขาออก

“เรากลับกันเถอะ หมดหน้าที่แล้ว ไปหาคนต่อไปเถอะ” ฉันพูดอย่างรีบเร่งแล้วเดินออกไปทันที

ทั้งๆที่เป็นการแตะหน้าผากธรรมดา แต่ฉันกลับผลักเขาออกห่างอย่างไม่มีเหตุผล แล้วหัวใจที่เต้นโครมครามไม่มีทีท่าว่าจะหยุดนี่อีก มันทำให้ฉันแทบจะขาดใจ

“เดี๋ยวสิ แซฟไฟร์” เขาวิ่งตามหลังมา แล้วดึงแขนฉันเข้าหา จังหวะที่ฉันหันหน้าไปเผชิญกับเขาพอดีกับแรงกระแทกจากการฉุดทำให้ฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของริวโดยไม่ได้ตั้งใจ

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจเต้นถี่ๆดังก้องหูฉันไปหมด จนไม่รู้ว่าเสียงนั้นมันมาจากฉันหรือ...เขา...ผู้ชายที่ทำให้ฉันสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองเวลาอยู่ใกล้ๆ

Comment

Comment:

Tweet